20 lipca 1898 r. w Krakowie urodził się Leopold Infeld syn Salomona i Ernestyny zd. Kahane: teoretyk fizyki, autor prac z ogólnej teorii względności (współpracował z A. Einsteinem), teorii pola i elektrodynamiki. Członek rzeczywisty Polskiej Akademii Nauk, członek Światowej Rady Pokoju. Sygnatariusz Manifestu Russella-Einsteina, sygnatariusz Listu 34. Uczęszczał do szkoły Wydziałowej im. Kazimierza Wielkiego, a następnie Akademii Handlowej. Po maturze (1916) podjął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, kierunek fizyka. W 1920 r. wyjechał na 8 miesięcy do Berlina, gdzie spotkał Einsteina. Po powrocie do Krakowa obronił doktorat (1921). W 1930 r. został asystentem a później docentem na lwowskim Uniwersytecie Jana Kazimierza. W 1933 r. został stypendystą fundacji Rockefellera, jeździł po świecie, wiele publikował. Wojnę spędził z dala od ogarniętej pożogą Europy, w Kanadzie. Posądzony o kontakty z komunistami w Polsce i możliwość sprzedaży im tajemnic wojskowych powrócił do Warszawy.…

19 lipca lub sierpnia 1876 roku w Krakowie urodził się lekarz bakteriolog Filip Pinkus Eisenberg syn Abrahama i Estery ze Spirów.Eisenberg ukończył krakowskie III Gimnazjum, a następnie medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim (1899), uzupełniając swoją wiedzę dodatkowo w Wiedniu. W latach 1901-1902 był asystentem w Katedrze Higieny UJ u Odona Bujwida, pracował ponadto naukowo w paryskim Instytucie Pasteura pod kierunkiem Ilii Miecznikowa oraz w Katedrze Higieny Uniwersytetu we Wrocławiu u Richarda Pfeiffera. W okresie wojny polsko-bolszewickiej kierował Wojskowym Szpitalem Zakaźnym w Warszawie (1919-1920), był również dyrektorem Państwowej Stacji Bakteriologicznej w Krakowie (1933-1939). Eisenberg od roku 1933 był członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności. W czasie II wojny światowej przebywał we Lwowie, gdzie kierował Zakładem Mikrobiologii Instytutu Medycznego. Eisenberg interesował się głównie bakteriologią oraz diagnostyką i leczeniem chorób zakaźnych. Był pionierem racjonalnej chemioterapii.Filip…

15 lipca 1840 r. w Tarnowie urodził się Arnold Chaim de Porada Rapaport syn Dawida i Karoliny zd. Herz: radny miasta Krakowa w latach 1872-1881, poseł na Sejm Krajowy (1876-1907) i do Rady Państwa (1879-1907), prezes Towarzystwa Opieki nad Zaniedbanymi Chłopcami Starozakonnymi w Krakowie, fundator szkoły rzemieślniczej dla młodzieży żydowskiej w Krakowie, przewodniczący Komitetu Pomocy dla Ubogiej Ludności Żydowskiej w Galicji. Członek założyciel Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Krakowie. Adwokat, przemysłowiec, finansista oraz filantrop. Absolwent Gimnazjum św. Anny w Krakowie (1858) i Wydziału Prawa UJ (1862). Doktorat obronił w 1863 r. Pracował jako adwokat od 1870 roku w Krakowie i Wiedniu. Członek rad nadzorczych Galicyjskiego Zakładu Kredytowego Ziemskiego i Galicyjskiego Towarzystwa Parcelacji i Budowy oraz Galicyjskiego Banku dla Handlu i Przemysłu w Krakowie, współorganizator Banku Krajowego w Galicji, doradca prawny…

15 lipca 1882 roku w Krakowie urodził się Szymon Feldblum syn Majera i Amalii z domu Weber: adwokat, radca prawny Gminy Żydowskiej w Krakowie, wiceprezes Towarzystwa Ochrony Lokatorów, jeden założycieli Żydowskiego Stowarzyszenia Humani­tarnego B’nei B’rith – „Solidarność” w Krakowie, syjonista. Feldblum ukończył Gimnazjum św. Jacka w Krakowie (1900), a następnie prawo na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego (1906). Po ukończeniu studiów – jak pisze prof. Aleksander Skotnicki – został przyjęty do kancelarii legendarnego krakowskiego adwokata dr. Ludwika Szalaya (1857-1934), który prowadził swoją kancelarię w pałacu Goetza Okocimskiego, przy ul. Św. Jana 3. Adwokatem został po siedmioletniej kandydaturze. Po latach, gdy dr Szalay przechodził na emeryturę, pozostawił ją Feldblumowi, wiedząc w jakie ręce składa swoją wieloletnią tradycję, dobre imię i klientelę. (…) Był krasomówcą, który porywał za sobą tłumy, entuzjastą…

9 lipca 1918 r. z inicjatywy rabina Ozjasza Thona ukazał się pierwszy numer Nowego Dziennika, jednej z największych gazet żydowskich wydawanych w języku osiedlenia w Europie. Jeszcze w czasie wojny, Nowy Dziennik drukowany był w Przywozie k. Morawy Ostrawskiej, a jego krakowskie biuro mieściło się przy ul. Stradom 13. W późniejszym czasie dziennik miał swoją siedzibę przy ul. Orzeszkowej w Krakowie.Początkowo pismo miało trudności w wolnej Polsce, gdyż upubliczniało wiadomości o zajściach antyżydowskich. Wielokrotnie posuwano się do przejmowania nakładu Nowego Dziennika a nawet palenia go na stosach. 9 stycznia 1919 r. władze Poczty w porozumieniu z wojskiem odebrały debit pocztowy na Galicję i Śląsk Cieszyński, co równało się zawieszeniu wydawania pisma. Ilustrowany Kurier Codzienny pisał wtedy, że Nowy Dziennik „którego szaplty zapełnione były kłamliwymi napaściami na Polaków, polskie władze i…